Co sprawia, że gra jest dobra dla rodziny
Urodziny, święta i odwiedziny u dziadków łączą ludzi, którzy rzadko grają razem. Dziesięciolatek chce tempa, ciocia chce dalej rozmawiać, a dziadek nie ma ochoty przez dziesięć minut uczyć się zasad. Dobre gry rodzinne mają trzy wspólne cechy: zasady mieszczą się w dwóch zdaniach, runda szybko się kończy, a szczęście albo zabawa liczą się co najmniej tak samo jak umiejętności.
Pomaga też, gdy nikt nie odpada na długo. Gry, w których większość czasu spędza się na patrzeniu, frustrują dzieci i nudzą dorosłych.
Dziadkowie grają w przeglądarce
Na spotkaniach rodzinnych największą przeszkodą jest często sprzęt, a nie sama gra. Z Gather nikt nie musi instalować aplikacji ani zakładać konta. Telewizor pokazuje kod QR, babcia kieruje na niego aparat telefonu, a gra otwiera się w jej przeglądarce. Najprościej, gdy jej telefon jest w tej samej sieci Wi-Fi co Apple TV, iPad lub Mac, na którym działa gra.
Na początku poświęć dwie minuty, żeby połączyć telefony dziadków z waszą siecią Wi-Fi, zanim zaczniecie. Kto nie ma smartfona, może po prostu grać w parze z kimś: jedna osoba patrzy na telewizor i decyduje, druga stuka. To często i tak najprzyjemniejszy sposób gry.
Gry, które łączą pokolenia
Wieczór quizowy naturalnie pasuje do mieszanych grup. Kategorie i liczbę pytań wybieracie przed startem, więc postawcie na tematy, w których szansę ma więcej niż jedno pokolenie. Telefon pokazuje tylko cztery duże, kolorowe przyciski z odpowiedziami, co nie wymaga żadnych wyjaśnień.
Runda szkiców gwarantuje śmiech, bo kiepskie rysunki są częścią zabawy. Rysujący wybiera jedno z trzech słów, a rysunek pojawia się na żywo na telewizorze. Żeby zgadywać, wpisuje się odpowiedź na telefonie, więc dzieci, które jeszcze niepewnie piszą, mogą grać w parze z dorosłym.
Makao będzie znajome dla każdego, kto grał w grę karcianą polegającą na pozbywaniu się kart. Nikt nie musi tasować, a telefon chroni twoje karty przed wzrokiem innych. Trzydzieści jeden to kolejna znana gra karciana, dla maksymalnie dziewięciu osób.
Dla dzieci: ruch i szybkie rundy
Chaos na zakrętach to zwykle ulubiona gra dzieci. Trzymasz telefon poziomo i kierujesz nim jak kierownicą, a gaz i hamulec to przyciski na ekranie. Ścigać się może do sześciu osób, a kierowcy komputerowi zajmują wolne miejsca. Na Apple TV mogą dołączyć także kontrolery do gier.
Pięć kości świetnie sprawdza się u dzieci, które uczą się dodawać, i u dziadków, którzy kochają gry w kości. Kości pojawiają się na twoim telefonie, a stuknięciem je zatrzymujesz. Dla dwóch osób, na przykład wnuczka i dziadka, wypróbujcie Cztery w rzędzie albo Statki – obie gry działają bez telewizora.
Plan na popołudnie
Zacznijcie od rundy Wieczoru quizowego, dopóki wszyscy siedzą jeszcze przy stole. Potem Runda szkiców dla całej rodziny. Kiedy dzieci zaczną się nudzić, puśćcie kilka wyścigów w Chaosie na zakrętach, a dorośli niech patrzą i kibicują. Na koniec spokojna partia Makao albo Trzydzieści jeden dla tych, którzy wciąż mają ochotę grać.
Państwa-miasta sprawdzają się, gdy wszyscy umieją już pisać. W przypadku gier z tajnymi rolami, takich jak Wioska nocą, sami zdecydujcie, czy pasują do waszych najmłodszych: gracze odpadają tam z gry, a potem muszą w milczeniu patrzeć.